Pieter Huidekoper

Waar de meeste burgemeesters van zijn tijd juristen waren, kwam Pieter Huidekoper van zee. Hij werd op 31 maart 1798 in Amsterdam geboren in een doopsgezinde familie. Zijn vader Jan Huidekoper zat in de gemeenteraad en was directeur van de Levantse Handel, de handel op het oostelijke Middellandse Zeegebied. Pieter werd zeekapitein, werkte bij de firma Voûte en Co. en was van 1821 tot 1842 assuradeur: hij verzekerde schepen en ladingen.

Van de beurs naar het stadhuis

Vanaf 1835 zat Huidekoper in de stedelijke raad. In 1838 weigerde hij nog een zetel in de Tweede Kamer, maar in 1841 nam hij er toch plaats, voor slechts vier maanden. Bij koninklijk besluit van 18 januari 1842 werd hij burgemeester van Amsterdam, per 1 februari van dat jaar.

Zijn achtergrond in de scheepvaart was geen toeval. Amsterdam had een groot probleem: de haven was slecht bereikbaar. Schepen moesten via de Zuiderzee of het Noordhollandsch Kanaal varen, en dat laatste bleek al snel te klein. Als burgemeester gaf Huidekoper de aanzet tot de plannen voor het Noordzeekanaal, een directe verbinding van het IJ naar zee. Het zou nog tot 1865 duren voor er gegraven werd en tot 1876 voor het kanaal openging, maar het idee kreeg onder hem vorm.

Revolutiejaar en afscheid

Huidekoper was burgemeester in het onrustige jaar 1848, toen in heel Europa revoluties uitbraken en ook in Amsterdam relletjes waren. Nederland kreeg dat jaar een nieuwe, liberale grondwet. In 1849 werd zijn gezondheid hem te veel: bij koninklijk besluit van 2 november 1849 kreeg hij ontslag, per 1 december. Een groep Amsterdammers bood hem op 13 mei 1850 een gouden erepenning aan als dank.

Hij werd daarna nog staatsraad in buitengewone dienst. Naast zijn ambt zat hij in het bestuur van de Vereeniging hulpbetoon aan eerlijke en vlijtige armoede en van het Algemeen Ziekenfonds voor de stad. Hij was getrouwd met Sara van Eeghen en had twee dochters. Pieter Huidekoper overleed op 4 juni 1852 in Amsterdam, 54 jaar oud.